သုနကဇာတ်

သုနကဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက မဂဓတိုင်းပြည်တွင် သုနက မည်သော ခွေးတစ်ကောင် ရှိခဲ့သည်။ ထိုခွေးကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး၊ အစာရေစာငတ်မွတ်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ချုံး၍ အမွေးအတောင်များလည်း ကြမ်းတမ်းလှသည်။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း အစာကို ရှာဖွေရင်း မြို့ရွာများသို့ လှည့်လည်သွားလာရသည်။

တစ်နေ့သောအခါ သုနကခွေးကား အစာရှာထွက်လာရင်း မင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးကား မိမိ၏ နန်းတော်ရှေ့တွင် ထိုင်၍ နန်းတော်၏ အလှကို ခံစားလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်ကား မှူးမတ်, အမတ်, အစေခံများစွာတို့လည်း ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။

သုနကခွေးကား မင်းကြီးကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်ကြောက်ရွံ့သော်လည်း အစာကို လိုချင်သဖြင့် မင်းကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစာရေစာ ငတ်မွတ်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်ချုံးလှသည်။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်ပင် မေတ္တာကြီးမားတော်မူသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီးထံမှ အစာကို လိုချင်ပါသည်။” သုနကခွေးက လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား သုနကခွေး၏ အဖြစ်ကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်သနားတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား သုနကခွေးအား အစာကို ပေးရန် အမိန့်တော်ရှိသည်။ အစေခံများကား အမဲသား, ငါး, ထမင်း, ဟင်းများစွာတို့ကို သုနကခွေးအား ကျွေးကြသည်။

သုနကခွေးကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ကြာမြင့်စွာ မစားရသေးသော အစာတို့ကို အားပါးတရ စားသောက်သည်။ မင်းကြီးကား သုနကခွေးအား သနားသဖြင့် မိမိ၏ နန်းတော်တွင် ခေါ်ဆောင်၍ ထားတော်မူသည်။ သုနကခွေးကား မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့မျှ မဆပ်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီးအား ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာကိုသာ ပေးအပ်နိုင်ပါသည်။” သုနကခွေးက လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား သုနကခွေး၏ သစ္စာစကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးကား သုနကခွေးအား မိမိ၏ အနီးအပါးတွင် ထားတော်မူသည်။ သုနကခွေးကား မင်းကြီးအား အလွန်ပင် သစ္စာစောင့်သိသည်။ မင်းကြီးသွားလေရာရာ မင်းကြီးနောက်မှ လိုက်ပါလျက်၊ မင်းကြီးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးကား မိမိ၏ ရဲမက်များ, မှူးမတ်များ, အမတ်များနှင့် အတူ တောအုပ်ကြီးသို့ အမဲလိုက်ထွက်လာသည်။ မင်းကြီးကား အလွန်ပျော်ရွှင်လျက်ရှိသည်။ သုနကခွေးကား မင်းကြီး၏ အနီးအပါးတွင် ကပ်၍ လိုက်ပါလျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အုပ်စုလိုက် လာသော လူဆိုးသမားများစွာတို့သည် မင်းကြီးအား တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ ထိုလူဆိုးသမားများကား အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလှသည်။ မင်းကြီးကား ထိုလူဆိုးသမားများအား မမြင်သော်လည်း သုနကခွေးကား သူတို့၏ အသံကို ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အန္တရာယ်ကို ကြားရပါပြီ။ လူဆိုးသမားများစွာတို့သည် အရှင်မင်းကြီးအား တိုက်ခိုက်ရန် လာနေကြသည်။” သုနကခွေးက အလွန်အရေးကြီးစွာ ပြောကြားလေသည်။

မင်းကြီးကား သုနကခွေး၏ စကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား လူဆိုးသမားများအား မမြင်သော်လည်း သုနကခွေး၏ သတိပေးမှုကို ယုံကြည်သည်။

“အချင်းတို့...ဤကား ငါ၏ သစ္စာရှိသော ခွေး ဖြစ်ပါသည်။ ဤကား ငါအား အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်မည်။”

ထိုအခါ သုနကခွေးကား လူဆိုးသမားများထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။ သုနကခွေးကား အလွန်ပင် ရဲရင့်စွာ ဟောင်၍ လူဆိုးသမားများအား တိုက်ခိုက်လေသည်။ လူဆိုးသမားများကား သုနကခွေး၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို အလွန်ပင် အံ့သြကြသည်။ သူတို့ကား သုနကခွေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် ထွက်ပြေးကြလေသည်။

မင်းကြီးကား သုနကခွေး၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို အလွန်ပင် ချီးကျူးတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား သုနကခွေးအား မိမိ၏ အနီးအပါးတွင် အမြဲတမ်း ထားတော်မူသည်။ သုနကခွေးကား မင်းကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို ခံရပြီး၊ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသည်။